Binnenland Groningen Lungo's longread

Een jaar Kiosk Diamantpark, maakt het project de ambities waar?

Groningen – Bij de opening van Kiosk Diamantpark in het voorjaar van 2020 zijn er ambitieuze plannen. De kiosk moet het welzijn van de buurtbewoners verhogen, eenzaamheid tegengaan, werkervaring bieden én de veiligheid van het park vergroten. Vrijwilligers Truida Haast, Korrie Melishoek en penningmeester Leendert Tholen blikken terug op een jaar Kiosk Diamantpark.

De kiosk valt op in het Diamantpark. De knalgroene zeecontainer met wapperende vlaggen staat prominent op het pleintje. Een paar kinderen rennen uitgelaten naar de omgebouwde zeecontainer om een ijsje te halen. Op de knalgele stoeltjes zit een groepje ouderen samengeschoold onder gele parasols. Her en der staan wat scootmobielen en rollators in de zon. Truida Haast (62) buigt zich voorover door het luik in de zijkant van de zeecontainer.  ‘Met alle respect,’ begint ze, ‘Er zitten hier wel altijd dezelfde mensen.’ Korrie Melishoek (62) knikt instemmend. ‘Ohh daar komt die ene leuke man aan, straks word je weer rood!’ Ze stoot Haast plagend aan. ‘Stt,’ grinnikt die.

© Geertruid Peene Truida Haast (l) en Korrie Melishoek (r) in Kiosk Diamantpark

Al in 2017 kwam het idee voor een kiosk in het Diamantpark als een van de winnende ideëen in aanmerking voor de pilot ‘Samen Buurten’ van de Gemeente Groningen. Er is een budget van € 25.000,- beschikbaar voor de drie winnende projecten. Ruim zeshonderd huishoudens brachten volgens Wijkwebsite Vinkhuizen.nl hun stem uit. Dit kwam neer op 13% van alle huishoudens in de wijk. Naast de kiosk wint de opknapbeurt van een voetbalveld en een bloemenproject. Een oude zeecontainer wordt omgebouwd tot kiosk. Jongeren uit de wijk kunnen zich opgeven om onder leiding van MAAK-lab Gro de zeecontainer tot kiosk om te bouwen. Begin juni 2020 opent de kiosk.

Het pleintje in het Diamantpark is een laagdrempelige ontmoetingsplek, gerund door buurtbewoners. Bewoners kunnen er terecht voor een praatje, steun en informeren naar de mogelijkheden die de wijk te bieden heeft. De kiosk moet bijdragen aan het welzijn van de buurtbewoners, door beweging en ontmoeten te stimuleren. De ontmoetingsplek moet eenzaamheid in de wijk tegen gaan en door een participatiebaan of maatschappelijke stageplek aan te bieden mensen werkervaring laten op doen. Daarnaast draagt de kiosk bij aan het gevoel van veiligheid in het park. Hoeveel is er terecht gekomen van al deze plannen in het eerste jaar?

Haast en Melishoek zijn al meer dan vijftig jaar vriendinnen en staan sinds drie maanden samen als vrijwilligers in de kiosk.  Terwijl ‘leuke man’ met zijn drankje op het terras gaat zitten, vertellen ze over hun ervaringen de afgelopen drie maanden. ‘Wij kijken hier echt naar uit elke week’ zegt Haast. Melishoek knikt bevestigend. ‘Je hebt niet altijd genoeg te doen hoor, maar ook dan vermaken we ons wel. Het is niet zo dat we thuis niets te doen hebben, maar even samen aan het werk is toch fijn.’ Haast vertelt dat ze in het voorjaar vaak een kaartspel meenamen. ‘Er kwamen dan af en toe maar twee mensen, dan is het wel saai.’

“Wij kijken hier echt naar uit elke week”

Truida Haast, vrijwilliger voor Kiosk Diamantpark

Vrijwilligers staan altijd in tweetallen in de kiosk, ook als het rustig is. Haast buigt zich nog verder voorover door de opening. ‘Er is hier geen wc, dus daarvoor moeten we naar huis fietsen,’ zegt ze zacht. De andere vrijwilliger blijft dan achter om de kiosk te beheren. Melishoek werkt een vlugge blik op het terras. ‘Pas ging zij naar de wc en toen werd het hier ineens druk, het zweet brak me uit!’

Op het terras blijkt bestuurslid Leendert Tholen (58) te zitten. Naast zijn werk als Project Management Officer bij IT-consultancybedrijf ATOS is hij penningmeester in het bestuur van de kiosk. Tholen bevestigt het verhaal van Haast en Melishoek. ‘Er is hier inderdaad geen toilet aanwezig, maar ik zou ook niet weten waar die zou kunnen staan. Daarom werken de vrijwilligers dus in tweetallen.’

Haast en Melishoek vertellen dat ze met het wijkteam hebben gesproken of ze in het dichtbij gelegen buurthuis naar het toilet kunnen. ‘Maar dat is nog niet helemaal afgesproken,’ zegt Melishoek. Ondanks het gebrek aan toiletvoorziening hebben de twee veel plezier in hun vrijwilligerswerk. Elke week staan ze samen een dagdeel in de kiosk. Het bestuur van de kiosk is nog steeds op zoek naar vrijwilligers. Haast en Melishoek zouden graag wat vaker in de kiosk willen staan. Ondanks herhaaldelijke vragen of ze wat vaker een shift kunnen draaien, heeft het bestuur daar geen gehoor aan gegeven. Ze hebben gehoord dat het bestuur denkt dat het te zwaar zou zijn. Ook zou hun leeftijd een rol spelen. ‘We zijn volwassen toch, dat bepalen we zelf wel,’ zegt Haast verontwaardigd. ‘En we zijn de jongste vrijwilligers hier!’ roept Melishoek uit. Ze hebben zich er inmiddels bij neergelegd. ‘Ik ga ook niet op mijn knieën smeken hoor,’ moppert Melishoek.

‘We moeten onze vrijwilligers echt beschermen’ zucht Tholen. ‘Ze staan hier al elke week en zouden dan ook nog graag een hele dag willen staan?’ Tholen vindt dat hij verantwoording draagt voor het welzijn van de vrijwilligers en wil dat ze niet te veel hooi op hun vork nemen. Leeftijd speelt inderdaad een rol, beaamt Tholen. “Maar ik wil ook andere gezichten zien, want dit is een multiculturele wijk.’ Wat hem betreft zou die diversiteit ook meer moeten voorkomen in het team van vrijwilligers. ‘Wit, zwart, groen, blauw, geel: ik wil het allemaal.’ Het team is nog niet zo multicultureel als hij graag wil zien.

“We moeten onze vrijwilligers echt beschermen”

Leendert Tholen, penningmeester Kiosk Diamantpark

De participatiebaan is er niet gekomen. ‘Voor een participatiebaan moet je het hele jaar werk hebben en wij zijn in de winter gesloten’ berust Tholen. Hij wilde graag een beheerder van de kiosk. ‘Die persoon zou dan de roosters maken, inkopen doen enzovoort.’ De participatiebaan bleek niet mogelijk en dus komt het meeste werk neer op het bestuur. Hoeveel tijd hij kwijt is aan de kiosk wil van Tholen niet kwijt. ‘Dat is niet relevant, ik doe het naast mijn werk en ben blij dat de kiosk er een jaar later nog staat’. Hij wil er verder niets over kwijt.

Tholen was bang dat er veel vandalisme zou zijn. ‘Er hangen hier veel jongeren rond, dus je weet het niet.’ Op een graffiti-incident na, is de kiosk geen prooi geworden van vernielzucht. ‘De parasolvoeten laten we ook gewoon staan. Die worden ook niet meegenomen.’ zegt Tholen vol verbazing.

Haast en Melishoek gaven aan tot de jongste vrijwilligers te behoren. Worden jongeren uit de wijk betrokken bij het project? Tholen zwijgt verbouwereerd. Na een korte stilte zegt hij: ‘Ik kan niet zomaar op ze afstappen toch?’ Hij weet niet of de jongeren die soms rondhangen in het park in Vinkhuizen wonen. ‘Straks woont zo’n jongen in Beijum, die moet dan helemaal hier heen fietsen.’ Hij ziet nog wel meer bezwaren: ‘Als ik iemand vraag voor donderdagochtend? Misschien heeft die persoon wel les’. Het zijn geen grote bezwaren. Jongeren die toch al rondhangen in het park hebben wellicht weinig bezwaar tegen de afstand. En ze kunnen het verzoek van Tholen weigeren.

Het zou de diversiteit ten goede komen, geeft Tholen toe. Dat geldt voor zowel verschillende leeftijden als achtergronden. ‘Maar,’ vervolgt hij monter ‘we zijn gewoon te vinden op social media, we hebben een website en mensen kunnen altijd bellen als ze interesse hebben.’

Dan staat er iemand aan zijn tafel. Het is tijd voor een vergadering over het volgende wijkproject: de Wijk de Wereld, waarbij theatermakers en wijkbewoners samenwerken. ‘Kijk, dat is nou zo mooi aan de kiosk,’ zegt Tholen. ‘Er is hier geen andere plek waar je samen met een kop koffie even kan overleggen.’

De vrijwilligers zijn niet betrokken bij de activiteiten die plaatsvinden in het Diamantpark. Vooral Haast vindt dat jammer. ‘Ik zou het echt leuk vinden om daar ook inbreng in te hebben.’ In de zomervakantie zullen er diverse sportactiviteiten georganiseerd worden voor de kinderen uit de wijk. ‘Ik zou er bijvoorbeeld ook een tennistafel bijzetten.’ Gevraagd of ze mee mag denken heeft ze niet. ´Dat zou ik eigenlijk misschien eens moeten doen ja.´ Nu het toch over verbeterpunten gaat, weet Haast er nog wel een. Ze knikt veelbetekenend naar de bankjes die rondom het pleintje staan. ‘Vind ik niet om aan te gluren. Sorry dat ik het zeg, maar het lijken net lijkenkistjes.’ Er is ook nog een praktisch bezwaar tegen de bankjes. ´Ze hebben ook geen rugleuning, helemaal niet handig voor al die oude mensen die er op zitten toch?’

Het is inmiddels rustiger geworden bij de kiosk. ‘Wil je wat drinken, Korrie?’ vraagt Truida. Dan, verschrikt: ‘Ik heb zelf nog helemaal niks gedronken, want ik wilde niet naar de wc.’ Ze werpen een blik op het halflege terras en besluiten dat het wel kan. ‘Fanta of ice tea? Gaan we straks om de beurt naar de wc.’

© Geertruid Peene Kiosk Diamantpark

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: