Binnenland Gezondheid

Je bent het één of het ander, maar waarom niet allebei?

GRONINGEN- Nienke (25) voelt zich man, maar heeft een vrouwenlichaam. Voor de buitenwereld is dit erg complex, dus meldt Nienke zich aan voor een transitieproces. Hoewel dit proces inmiddels gangbaar is geworden voor iemand die zich in het verkeerde lichaam geboren voelt, blijk dit niet de weg te zijn die Nienke in wil slaan.

De telefoon gaat. Het meisje waar Nienke verliefd op is belt haar op vanuit Amerika. Al een lange tijd hebben ze veel contact en bespreken ze samen alles dat hen bezighoudt. Nu heeft het telefoontje een andere lading. Het meisje wil het contact verbreken. Het spijt haar, maar het zit niet in haar natuur om op vrouwen te vallen. De weken na het telefoongesprek spendeert Nienke in bed en ze eet weinig. Het telefoongesprek is een eyeopener. Opeens beseft Nienke dat ze een vrouw is, maar zich nooit zo heeft gevoeld.

Nienke weet al sinds haar puberteit dat ze op vrouwen valt. Ze komt uit de kast voor haar vrienden en familie en voelt zich geaccepteerd. Dit werd anders toen Nienke het besef ontwikkelde dat ze niet alleen op vrouwen viel, maar zichzelf ook als man identificeerde. ‘Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik in een relatie zat als een man met een vrouw. Nooit als een vrouw met een vrouw. Ik was daar een poosje echt helemaal kapot van.’

Na die tijd is de wereld voor Nienke heel zwart wit. ‘Ik ging heel actief mannen- en vrouwendingen van elkaar scheiden. Zo heb je bijvoorbeeld vrouwelijke- en mannelijke douchegel. Voor mij was dat echt een supergroot ding,’ vertelt Nienke lachend. Er valt een stilte en het gesprek vervolgt: ‘Ja weet je het klinkt heel bizar, maar zo dacht ik echt. Als vrouw douche je met vrouwendouchegel. Dat is gewoon zo. Op een gegeven moment begon ik het mezelf toe te staan om met mannendouchegel te douchen. Dat waren zulke kleine dingentjes, waardoor ik het steeds meer aan mezelf durfde toe te geven dat ik me een man voelde.’

Transitie: gelukkig zijn met wie je bent

De hernieuwde realiteit van haar bestaan lijkt voor Nienke steeds meer vorm aan te nemen. De keuze voor een korter kapsel en jongenskleding is snel gemaakt. ‘Van een vriend, Lennart, kreeg ik een oud shirt dat hij niet meer droeg. Ik droeg het de hele week. Ik waste het ook niet. Ik wou alleen maar zijn shirt aan, puur en alleen, omdat ik me veel comfortabeler voelde in een mannenshirt. Stukje bij beetje begon ik steeds meer toe te geven aan het man zijn. Ik knipte mijn haar en merkte bij mezelf dat ik niet meer terug kon naar mijn oude leven. Toen heb ik al mijn eigen kleding weggedaan.’ Voor de buitenwereld blijkt Nienkes verandering te complex. Wildvreemden benaderen Nienke op straat en in de kroeg en ook naasten beginnen vragen te stellen. ‘Toen heb ik op een gegeven moment gezegd. Ja weet je. Ik val niet alleen op vrouwen. Ik voel me vanbinnen ook een man.’

Een traject volgt. Nienke meldt zich bij een psycholoog en bij de huisarts om te bespreken wat ze voelt. Niet veel later belandt Nienke op de wachtlijst voor een reassignment surgery om de transitie van lichamelijk vrouw naar lichamelijk man te maken. Het intakegesprek dat vereist is voor de operatie roept bij Nienke alleen veel weerstand op. ‘Aan de hand van het gesprek gaan ze bepalen of jij wel of niet transgender bent en in aanmerking komt voor de operatie. Toen ben ik gaan twijfelen over mijn transitie, omdat het voelde alsof ik bij de buitenwereld op zoek ging naar bevestiging over wie ik ben.’

Steeds meer doen de gesprekken met de arts Nienke beseffen dat ze met een transitie opnieuw in een hokje wordt geplaatst: ‘Het voelde alsof ik van de ene gevangenis naar de andere ging.’ Met een lichamelijke operatie zal Nienke namelijk nooit meer vrouw zijn, altijd volledig man. Dat veel transgenders deze keuze maken voelt voor Nienke begrijpelijk: ‘Zo vaak lopen er mensen op je af die vragen joh jij lijkt eigenlijk op een man of ongegeneerd vragen wat je dan precies bent? Door die transitie aan te gaan ben je volledig man of volledig vrouw en hoeft er geen twijfel meer over te bestaan wie je bent. Ik merkte in mijn geval alleen dat dit niet is wat ik wilde. Ik voel me vanbinnen namelijk wel man, maar ben ook prima gelukkig met mijn vrouwelijke uiterlijk en mijn naam. Me met hij aanspreken of me een ander lijf of naam geven, verandert voor mij niks aan mijn eigen gevoel over wie ik ben.’

Nienke besluit dus om de lichamelijke transitie niet door te laten gaan. Ze houdt haar eigen naam en heeft er geen problemen mee als mensen haar met een vrouwelijk voornaamwoord aanspreken. Het mannelijk maken vindt ze overigens ook niet erg. ‘Mijn familie en vrienden noemden me vroeger al Nino, als bijnaam. Dit klinkt wel mannelijk, maar waarom moet die lading eraan hangen? Het is gewoon ook wie ik ben.’ Dat de buitenwereld het man en vrouw zijn van elkaar scheidt begrijpt Nienke wel, maar ze vindt het niet nodig. ‘We zijn heel erg bezig met het in hokjes plaatsen van mensen. Iets is het één of het ander, niet allebei. Uiteindelijk is het alleen allemaal abstract. Wat maakt jou dan een echt een man of echt een vrouw? Ik bedoel de ene man is ‘mannelijker’ dan de ander. Als het meer is dan alleen je lichamelijke geslacht waarom kan je dan niet gewoon een man zijn in een vrouwenlichaam of andersom? Uiteindelijk gaat het er toch om dat je jezelf kan zijn en daarin geluk kan vinden?’

De achternaam van Nienke is vanwege privacy redenen niet vermeld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: