Buitenland Lungo's longread

Corona over de grens: Ervaringen van twintigers in IJsland, België en Japan

REYKJAVIK/GENT/TOKIO – Het coronavirus kent geen grenzen. Wereldwijd moeten mensen omgaan met de gevolgen van de pandemie. Ook in IJsland, België en Japan slaat het virus toe. Hoe beïnvloedt dit de levens van gewone mensen? Drie twintigers doen hun verhaal.

Katinka Björnsdóttir (26) in IJsland

Vlakbij de IJslandse hoofdstad Reykjavik woont Katinka Björnsdóttir. Ze werkt in het ziekenhuis op de afdeling radiologie. Hier houdt ze zich normaal gesproken bezig met het maken van röntgenfoto’s en MRI-scans, maar tijdens de coronacrisis wordt ze ook ingezet om coronapatiënten te verzorgen. “Het is anders. We moeten bijvoorbeeld altijd speciale kleding aan,” zegt Björnsdóttir. “Het is niet per se moeilijker en ik hoef ook niet meer te werken. Het is allemaal goed geregeld en ik ben in ieder geval blij dat ik nog naar m’n werk kan.”

Het gaat redelijk goed in IJsland in vergelijking met veel andere Europese landen. “Ik denk dat wij hier heel veel geluk hebben op het moment,” zegt Björnsdóttir. “Afgelopen dinsdag waren er twee besmettingen.” Ook zijn de winkels, restaurants en scholen in het land gewoon geopend. “Alleen de bars zijn nog gesloten.”

Toch waren de besmettingscijfers in IJsland niet continu zo hoopgevend. “Vooral in het voorjaar ging het hier niet goed. Iedereen was toen paniekerig en mijn vriend maakte zich ook grote zorgen. In die periode heb ik daardoor anderhalve maand helemaal geen vrienden gezien. Dat was natuurlijk jammer. Hierdoor ben ik het tijd doorbrengen met mensen wel veel meer gaan waarderen.” Nu het relatief goed gaat in IJsland ziet Björnsdóttir weer wat meer vrienden. “Ik heb drie beste vriendinnen die ik zie, maar ik heb ook nog vrienden die ik al sinds oktober niet heb gezien.”

In vergelijking met een jaar geleden brengt Björnsdóttir veel meer tijd thuis door. “Hierdoor ga ik vaker naar buiten om te wandelen. IJsland is daar ideaal voor, dus ik mag niet klagen. Ook ben ik begonnen met breien en ik kijk veel Netflix,” zegt ze lachend.

Björnsdóttir heeft inmiddels de eerste prik van de vaccinatie gehad. Ze kreeg de vaccinatie zo vroeg door haar werk in het ziekenhuis. “Ik denk alleen niet dat ik al ergens heen kan als ik de tweede prik krijg. Ik zou wel graag naar een warm land willen. De zomers in IJsland zijn namelijk niet erg warm. Maar doordat veel landen in lockdown zijn zie ik dat niet snel gebeuren.”

Annechien Heida (25) in België

De 25-jarige Annechien Heida studeert aan de Universiteit in het Belgische Gent. De Nederlandse vertrok een aantal jaar geleden naar Vlaanderen om Arabistiek te gaan studeren. Naast haar studie werkt ze als HR-assistent in een fabriek. “Ik werk in de essentiële sector waardoor ik nog wel naar kantoor mag. Ondanks dat we zoveel mogelijk thuis werken is het wel fijn om af en toe voor werk even de deur uit te gaan. Ik ben toch een stuk minder productief als ik thuis werk.”

Voor haar studie komt ze daarentegen helemaal niet de deur uit. “Op de universiteit is alles online,” zegt Heida. Dat geldt niet alleen voor haar opleiding in Gent. Afgelopen semester studeerde ze officieel aan het Nederlands-Vlaams Instituut in de Egyptische hoofdstad Caïro. “Het onderwijs was goed en ik was blij verrast met hoe ze het hadden aangepakt, maar het blijft natuurlijk wel jammer dat je niet naar Egypte kan gaan.”

Daarnaast heeft het reisverbod dat is ingesteld door de Belgische overheid een grote invloed op Heida. ”Je mag sinds deze week niet meer naar het buitenland. Ik zou volgende maand naar m’n ouders in Nederland gaan en dat gaat niet meer. In noodgevallen mag ik wel de grens over, bijvoorbeeld als er een begrafenis is. Het is een fijn idee dat ik voor dat soort dingen nog wel naar Nederland kan.”

Door de crisis is Heida dingen die voorheen heel gewoon waren steeds meer gaan waarderen. “Bijvoorbeeld het dansen op feestjes, maar wat ik misschien toch wel het meeste mis is het spontaan dingen doen. Nu moet je alles plannen. Je kan niet bij iemand eten en daarna spontaan besluiten om de stad in te gaan. Dat gaat gewoon niet.”

“Aan onlineactiviteiten doe ik eigenlijk helemaal niet mee. Dat vind ik wel jammer. Ik zie bijvoorbeeld op Instagram dat mensen allerlei leuke dingen doen tijdens de lockdown: online feestjes, pubquizzes. Ik neem me dan altijd voor om dat soort dingen ook te gaan doen, maar uiteindelijk doe ik het nooit. Ben ik toch te lui voor.” Wel is Heida meer gaan lezen, wandelingetjes gaan maken en yoga gaan doen.

Als alles over is wil Heida op reis. “Als ik overal heen kan zou ik naar Zuid-Amerika gaan. Of misschien wel naar Marokko of Tunesië.” Ze wil in ieder geval even weg uit België. “Ik ben al een jaar in België. Dat is niet gezond.”

Junki Oda (27) in Japan

De Japanse Junki Oda werkt als inkoper voor een bedrijf van het Japanse automerk Mitsubishi in de miljoenenstad Tokio. “Ik denk dat het hier niet zo slecht gaat als het om het coronavirus gaat,” zegt Oda. “De maatregelen die de Japanse overheid heeft genomen zijn niet erg streng en ik heb het gevoel dat mijn leven niet heel ver weg staat van het normale leven.”

Toch is zijn leven niet helemaal hetzelfde als voor het uitbreken van de pandemie. “Ik werk nu twee of drie dagen per week thuis. Hierdoor heb ik minder contact met mijn baas en collega’s. Ook vind ik het lastiger om me thuis te concentreren dan op kantoor.” Oda is niet de enige Japanner die vanuit huis is gaan werken. De overheid verzocht bedrijven om thuiswerken te stimuleren. Het is geen verplichting, maar een verzoek. Dat geldt voor de meeste maatregelen in Japan. “Dat heeft te maken met de Japanse wet. De overheid kan veel dingen niet verplichten,” zegt Oda.

Ook afstand houden is niet verplicht. Ondanks dat het geen wettelijke beperking is houden mensen wel afstand van elkaar laat Oda weten: “We houden één of twee meter afstand. Dat is een gewoonte waar we na het uitbreken van de coronacrisis mee zijn begonnen.” Het afstand houden van anderen was voor de Japanners een minder grote stap dan voor inwoners van veel andere landen. “Voor Europeanen en Amerikanen is het normaal om elkaar te begroeten met een omhelzing of een kus. Wij doen dat niet. Wij respecteren elkaars ruimte. Sommige mensen zeggen dat dat de reden is waarom de pandemie hier niet zo groot is als in andere landen.”

“In mijn vrije tijd doe ik normaal twee dingen: golfen en alcohol drinken met m’n vrienden,” zegt Oda. Golfen doet hij nog steeds, maar het drinken met vrienden doet hij weinig meer omdat de overheid restaurants en bars verzocht heeft om elke dag om acht uur te sluiten. Thuis drinken doet hij eigenlijk nooit. Dat is iets wat alleen studenten doen in Japan. “Ik ben oud. Eind twintig is te oud om dat te doen hier.”

Als de pandemie eenmaal over is zijn er een aantal dingen die Oda graag wil doen: “Ik wil een feest geven met heel veel vrienden, maar ik wil ook graag m’n grootouders opzoeken. Zij zijn rond de negentig en door het coronavirus is het lastig om ouderen te bezoeken.”

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: