Lungo's longread Sport

‘In Nederland ben ik altijd ‘het broertje van’, maar hier ben ik gewoon Rienstra’

Daar zit hij dan, op zijn bank in het appartement dat hij van zijn club heeft mogen uitkiezen als zijn nieuwe thuis. Via de satelliet-TV kijkt hij naar de wedstrijd die zijn broer in Nederland op dat moment speelt. In zijn linkerhand een blikje Coca-Cola, in zijn rechterhand de iPhone die hij dagelijks gebruikt om te videobellen met het thuisfront. Moe gestreden van een zware wedstrijd met zijn team Volos NFC, waarvan hij het karakteristieke donkerblauw-rode trainingspak en de idem gekleurde pet draagt, tegen Griekse grootmacht Panathinaikos. ‘Van tevoren zijn dat bonuspunten, maar als je het wedstrijdbeeld zag, dan moesten wij met twee-, drie-nul gaan rusten’, klinkt Daan Rienstra (28) opgelaten.

De in Alkmaar geboren en getogen Rienstra voetbalde in de jeugdopleiding van zowel Ajax, AZ en Feyenoord. Een drietal clubs waar ieder Nederlands jongetje met een bovengemiddeld voetbaltalent natuurlijk alleen maar van kan dromen. In 2010 maakte hij de overstap naar amateurclub Meervogels ’31 uit zijn woonplaats Akersloot. Langzaamaan werkte Rienstra zich omhoog naar het profvoetbal, maar wel op zijn eigen manier. In 2013 streek hij neer bij Heracles Almelo, de club waar zijn oudere broer Ben (30) furore maakte op het middenveld. Daan brak in Almelo nooit echt door, met slechts één officiële wedstrijd in de benen, maakte hij twee jaar later de overstap naar RKC Waalwijk. Vanaf dat moment werd Daan altijd gezien als ‘het broertje van’.

Waar broer Ben door de jaren heen uitgroeide tot een van de beste middenvelders in de Eredivisie, bewandelde Daan bij RKC zijn eigen pad. Na vijf jaar voor de Waalwijkse formatie te hebben gespeeld, nam hij afgelopen zomer als aanvoerder afscheid van de club waarmee hij in 2019 promoveerde naar de Eredivisie. ‘Ik heb altijd gezegd dat ik nog een keer een buitenlands avontuur wilde en toen kwam Volos’, zegt Rienstra terwijl hij stralend naar het scherm van zijn telefoon staart.

Zo ware het dat Rienstra samen met zijn vriendin Laura van Best (26) afgelopen zomer verhuisde naar het Griekse Volos, een stad met iets meer dan 140.000 inwoners aan de Egeïsche zee. ‘Het is Griekenland, je kan het totaal niet vergelijken met Nederland’, vertelt hij, ‘maar toch is het hier niet toeristisch, terwijl het supermooi is. Je zit hier vlak bij de bergen en wij zitten heel dicht aan het strand’.

Daan Rienstra en Laura van Best tijdens Kerst in Volos.

Ook op het sportieve vlak kijkt Rienstra zijn ogen uit. ‘Er wordt met een andere intensiteit gespeeld. Het is veel fysieker en er wordt veel meer gelopen per wedstrijd. Het is veel competitiever. Het écht, écht niet willen verliezen. Ik ben ook al drie kilo afgevallen, dat is veel voor iemand van mijn lengte’. Op de achtergrond klinkt een ongegeneerde roep van zijn vriendin: ‘Dat zat allemaal in je dikke kop’. Rienstra moet er even om gniffelen.

Volos NFC is een hagelnieuwe club die een kleine vier jaar geleden ontstond uit een fusie van een drietal clubs uit de stad. In no time is de club opgeklommen tot het hoogste niveau in Griekenland, maar dat betekent niet dat er een elftal staat dat niet meekan met de betere teams in de competitie. ‘Qua begroting horen we bij de onderste drie clubs, maar we staan nu op plek zeven van de veertien. De president van de club gaat voor het hoogst haalbare en hij wil het liefst dat we bij de bovenste vijf eindigen, dat betekent dat we meedoen om het kampioenschap. We gaan in ieder geval niet degraderen met het aantal punten wat we nu al hebben.’

Wel vindt Rienstra het jammer dat hij als gevolg van het coronavirus nog niet in een stadion met het gepassioneerde Griekse publiek heeft kunnen voetballen. ‘De mensen zijn hier zo emotioneel en betrokken bij hun club. Ze worden ook echt heel boos als je verliest. Jammer genoeg heb ik dat nog niet mee mogen maken. Ik had er net als iedereen hier wel een beetje op gehoopt dat het na de tweede speelronde wel zou kunnen, maar het gaat allemaal zo traag met de corona.’

De stap naar een ander land, met een andere taal, zo ver van je familie is natuurlijk al groot, maar om dit ook nog eens te moeten doen ten tijde van een mondiale crisis is nog weer van een heel andere orde. Voor zijn vriendin, Laura, vindt Rienstra het soms wel zwaar. ‘Ze kan geen Grieks en ze heeft hier helemaal niemand. Ja, we gaan wel met de andere spelers en hun vrouwen om. Ook met Kerst en Oud en Nieuw, maar verder zit Laura hier alleen in huis’, vertelt Rienstra.

Ook haar uit de hand gelopen hobby van het maken en verkopen van handgemaakte sierraden is in Griekenland niet op dezelfde schaal uit te oefenen als dat ze in Nederland deed. ‘Ze kan die kralen nu niet zo makkelijk aan haar Nederlandse klanten verkopen. Ten eerste omdat het veel te lang duurt om het spul in Nederland te krijgen en ten tweede omdat het er dan ook nog eens geld bij kost. Ik heb ook tegen haar gezegd dat ze hier niet in de supermarkt hoeft te gaan werken voor tien euro per dag, want niemand kan hier Engels’, zegt hij.

Als Rienstra een slok van zijn blikje cola wil nemen, trekt hij ineens een vreemde grimas. ‘De kat zit op de kattenbak niet normaal te stinken’, lacht hij. Een paar tellen later springt het beestje naast hem op de bank. Het is een klein, zwart en wollig katje. ‘Laura vond haar op straat toen ze de straatkatten uit de buurt ging voeren en we hebben haar toen maar in huis genomen’, zegt hij, ‘Lío[, zo heet de kat, red.,] is heel scheel en zag bijna niks, daarom zaten we in het begin heel vaak bij de dierenarts. Ze geeft ons heel veel liefde’, zegt Rienstra.

‘Goal!’, schreeuwt hij ineens. Mats Seuntjens, teamgenoot van broer Ben bij Fortuna, scoort de openingstreffer tegen Rienstra’s oude club RKC Waalwijk. Even lijkt het doelpunt afgekeurd te worden om vermeend buitenspel van de aanvaller, maar Rienstra ziet dat de VAR het al snel wegwuift. ‘Mijn broer gaat ook nog wel scoren hoor, dat kan ik dan mooi op Instagram zetten, dan krijg ik allemaal reacties van RKC-fans’, lacht hij.

Daan en Ben Rienstra zijn niet alleen broers, maar ook elkaars beste vrienden. Nog nooit speelden ze een officiële wedstrijd met elkaar. Slechts één keer speelden ze tegen elkaar. Dat was in de bekerwedstrijd tussen Willem II (de voormalige club van Ben) en RKC Waalwijk. Nu Daan voor het eerst in het buitenland speelt en zijn broer Ben terug is in Nederland, voelt Daan dat hij eindelijk uit de schaduw van zijn broer is kunnen stappen. ‘In Nederland ben ik altijd ‘het broertje van’, maar hier ben ik gewoon Rienstra’, zegt hij zichtbaar trots.

Hij richt de camera van zijn telefoon nog even kort op Lío. Ze ligt languitgestrekt op de bank. Het geluid van het neppe publiek dat ESPN onder de supporterloze wedstrijden heeft gemonteerd, weerhoudt haar er ogenschijnlijk niet van om rustig spinnend te slapen. Laura komt ook nog even gauw het beeld in gelopen. Ze zwaait en glimlacht. ‘Als je het niet erg vindt, ga ik weer snel verder kijken naar Ben, dus tot ziens!’, besluit Rienstra, terwijl hij al zichtbaar afgeleid wordt door de spannende wedstrijd op het televisiescherm in het appartement.

Daan Rienstra na een thuiswedstrijd met NFC Volos.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: