Gezondheid Lungo's longread

Ik ben te dik, dus stopte ik twaalf dagen met eten

Ik heb al zo’n acht jaar problemen met eten. Of beter gezegd, met mijn gewicht. Met eten heb ik absoluut geen probleem. Dat gaat me vrij goed af. Te veel eten zorgt voor overgewicht. Iedereen weet het. Iedereen is bekend met de gevolgen voor je gezondheid en je esthetiek. Wat doe je als je te zwaar bent? Juist, afvallen! Maar diëten zijn vrijwel altijd lange termijn projecten. Laat mijn gebrek aan discipline daar nu net niet van houden. 

Bij de geschiedenisles hoorde ik, achteraf gezien, voor het eerst van een andere manier van met eten omgaan. Vasten. Dit is heel simpel gezegd: “een periode niet eten”. We vasten allemaal in bepaalde mate. Tijdens het slapen eten we niet. Hoe langer die periode is, hoe langer we vasten. Om de geschiedenisles erbij te pakken: “Jagers en verzamelaars leefden met enorm lange vastenperiodes”. In deze periodes is de inname van voedsel onnodig. De benodigde energie om dagelijks te leven, kregen ze van opgeslagen vetvoorraden. Je lichaam is in staat om dat vet te verbranden in tijden dat er geen eten is: ketose. Dat principe zou je kunnen omkeren om vetverbranding te bewerkstelligen: zorg dat er geen eten is en je lichaam verbrandt vet. 

Als journalist met een eetprobleem besloot ik zelf de vastenproef op de som te nemen. Hiervoor had ik meerdere redenen. Ten eerste wilde ik persoonlijk graag van mijn overgewicht af. Door over deze ervaring te schrijven hoop ik ook dat anderen die met dezelfde problematiek worstelen hier advies, informatie en hulp uit kunnen halen. Om verantwoord te kunnen beginnen, heb ik veel advies van experts gelezen. Zonder deze kennis moet je hier ook niet aan beginnen, omdat het in wezen wel een experiment met je eigen lichaam is.

Mijn poging begint op 6 januari. Doel: 120 uur niet eten. Mijn laatste maaltijd is voedzaam en voldoende, maar niet overdadig. Verder heb ik ervoor gezorgd dat ik geen eten in huis heb waar ik naar kan grijpen. Ook heb ik voldoende soorten thee in huis, om af te wisselen met glazen water. Ik mag van tweemaal per dag een zelfgemaakte groentebouillon van zo’n 50 kCal nemen. Deze bouillons plan ik als ik met een vriend ga eten. Zo doe ik mee aan het eetritueel. 

De eerste negentien uur vliegt voorbij. Ik heb net niet moeilijk. De grote hoeveelheden water en thee geven me een vol gevoel. Na twintig uur ga ik een kwartier fietsen om vervolgens meer dan een uur te wandelen. Na het wandelen fiets ik een kwartier terug. Meer dan anderhalf uur activiteit hakt er wel in op een lege maag. Ik besluit even tien minuten te gaan liggen. Dit helpt enorm. Na 24 uur is het tijd voor mijn bouillon. De vriend waarmee ik eet, heeft kip met noedels en ik hunker er wel wat naar. Rondom eten zijn, maakt dit echt moeilijker. Ik hou vol en dan overheerst ook meteen een gevoel van trots. 

Zolang je bezig bent, is het vasten geen enkel probleem. Maar na 32 uur is het twee uur ’s nachts en kan ik lastig inslapen. Ik heb niet per se enorme honger, maar ben nog niet slaperig. Ik lees wat over vasten. Ervaringen van anderen helpen me enorm. Ik lees dat minder slapen heel normaal is en dat je vooral gebruik moet maken van de extra tijd. Ik word om negen uur wakker en voel me heel goed. Wel is m’n adem wat slecht. Ook dat schijnt erbij te horen, dus ik heb suikervrije kauwgom in de aanslag (niet te veel, vanwege de laxerende werking). 

Ik word wakker. Ik heb 43 uur niet gegeten. Ik voel me heel goed. Eigenlijk voelt het alsof ik meer energie heb dan normaal. Dit valt te verklaren doordat ik geen energie kwijt ben aan het verteren van voedsel, wat normaal gesproken zo’n 15% van je energie kost. Vandaag heb ik het gevoel dat ik alles weer kan. Ik loop maar liefst 16.000 stappen en heb niet het gevoel dat ik al tijden niets gegeten heb. 

Dit gevoel blijft zich eigenlijk de rest van de 120 uur aanhouden. Ik voel me goed, energiek en kan gewoon m’n dagelijkse leven leiden. Een beetje vervelend zijn m’n koude handen en voeten. Het is een teken dat m’n lichaam bezig is met het besparen van energie omdat er geen voedsel binnenkomt. Een ander vervelend aspect, zijn de commentaren van anderen. Opmerkingen als: ‘dit heeft toch geen zin’, ‘je gaat gelijk weer aankomen’ of ‘het is gevaarlijk’ zijn vermoeiend om steeds te weerleggen. De weegschaal liegt echter niet. Aan het eind van de 120 uur ben ik 4.6 kilo kwijt. 

Maar ik ben niet klaar. Dit gaat goed. Ik besluit door te gaan. Ik spreek met mezelf af dat ik doorga tot ik het zwaar begin te vinden, met als uiterste duur twaalf dagen. Deze twaalf dagen is gebaseerd op het feit dat vasten op de lange termijn ook wat negatieve bijwerkingen kan hebben. Ik merk bijvoorbeeld dat spier- en gewrichtspijntjes van het vele bewegen niet zo snel herstellen als normaal. 

Gedurende de extra zeven dagen vasten gebeurt er iets opvallends. Ik voel me eigenlijk de hele tijd goed, maar begin meer en meer last te krijgen van m’n omgeving. Steeds meer vrienden trekken wat ik aan het doen ben in twijfel. Gelukkig zijn er ook nog vrienden die me de hele tijd blijven steunen. Dat helpt enorm. Na elf dagen voel ik me nog steeds goed, maar begin ik de smaak van eten erg te missen. Ik besluit bezig te gaan met een opbouwmenu. 

Je maag moet weer wennen aan eten. Daarom bouw ik mijn eetgewoontes zorgvuldig op. Daarbij gebruik ik twee basisprincipes. Elke dag wordt het voedsel dat ik eet moeilijker te verteren. Zo begin ik met gestoofde appel en pompoensoep. Op dag twee voeg ik een klein beetje dierlijke eiwitten en gezonde vetten toe. Dag drie eet ik voor het eerst grotere hoeveelheden dierlijke eiwitten. De laatste dag eet ik ook weer meer dierlijke vetten en moeilijker verteerbare dierlijke eiwitten, zoals rundvlees. Het tweede basisprincipe is een opbouw in kCal. Mijn opbouw is 800, 1200, 1500, 1900. 

Op 25 januari evalueer ik de vastenperiode en de opbouwperiode voor mezelf. Op het laagste punt was m’n gewicht 8.1 kilo gedaald. Daar is inmiddels weer zo’n anderhalf kilo bijgekomen, wat heel normaal is gezien het feit dat je darmen en maag normaal gesproken vol zitten met etensresten die aan het verteren zijn, maar tijdens het vasten volledig leeg zijn. Al met al ben ik dus 6.5 kilo kwijt in 16 dagen. Ik ben heel tevreden. 

Waarom werkt vasten voor mij beter dan diëten? Dat valt uiteen te zetten in twee componenten: tijdsduur en hongergevoel. Om 6.5 kilo af te vallen ben je bij de meeste kCal restrictieve diëten minstens twee maanden bezig. Die twee maanden moet je heel streng voor jezelf zijn. Ieder ‘foutje’ heeft impact op het resultaat. Dat vind ik enorm zwaar. Op sociaal gebied, waar je constant nee moet zeggen tegen dat biertje, of die vette hap. Maar ook qua discipline, je eet heel lang geen dingen die je eigenlijk lekker vindt. 

De tweede component is het hongergevoel. Bij restrictieve diëten blijft je spijsvertering actief. Omdat je blijft eten, maar minder gaan je hongergevoel niet weg. Tenminste niet echt weg. Dat vind ik heel erg moeilijk. Honger hebben is niet fijn. Voor mij werkt die sterke, duidelijke tweedeling tussen wel eten en niet eten heel goed. Mijn ervaring is dus eigenlijk enorm positief. Voor deze manier van gewichtsverlies geldt de gouden regel die voor vorm van gewichtsverlies geldt: volg het dieet dat voor jou werkt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: