Binnenland

‘Krachten bundelen voor het kind’

Door de coronamaatregelen is er minder zicht op de thuissituatie van kinderen, en met name voor kwetsbare kinderen is dit problematisch. Attiya Gamri is directeur van de William Schrikker Jeugdbescherming en Jeugdreclassering. Deze gezinsvoogdij instelling biedt hulp aan kinderen met een beperking, en kinderen van ouders met een beperking. Gamri is al jaren actief in de zorg én in de politiek. Ze staat voor de aankomende verkiezingen op plek 26. Op de kieslijst van de PvdA. 

Attiya Gamri, Bron: PvdA

We zitten al bijna een jaar met de coronamaatregelen. Welke problemen zie je in de jeugdzorg? 

We worstelen voortdurend met de vraag of het contact met de cliënten scherp en goed genoeg is. Komen we voldoende bij de kinderen thuis, zien we hoe het met het kind gaat? We moeten continu de afweging maken of een kind veilig is. En daar zijn we veel mee bezig. Want kinderen gaan niet meer naar school, er zijn geen zwemlessen meer en de bibliotheken zijn dicht. Wanneer dit alles wegvalt, kan de situatie voor een kind echt nijpend worden. Het zicht op kinderen valt weg, en dat is een lastige situatie. 

Wat doen jullie bij de William Schrikker Stichting er nu aan om zicht te houden op het kind? 

Het is onwijs belangrijk dat onze jeugdzorgwerkers een proactieve houding aannemen. Wanneer er ook maar een kleine twijfel heerst over het welzijn van een kind, is het van groot belang dat er contact gezocht wordt. Al gaat een jeugdzorgwerker even langs en kan er bij de deur op afstand gesproken worden, dat contact is erg belangrijk. We moeten keer op keer onszelf de vraag stellen: doe ik voldoende, en weet ik genoeg?

Maak je je zorgen?

Ja, dat zeker. Er komen helaas veel zaken voor waar ik me zorgen om maak. Ook al doen wij ons best om zo veel mogelijk contact te hebben, sinds de lockdown zijn er gewoon minder mogelijkheden. En dat is niet goed voor het kind. 

Op welke manier kan de politiek iets doen aan de situatie van kwetsbare kinderen?  

Vanuit de politiek wordt geroepen dat er uitzonderingen gemaakt moeten worden voor kwetsbare kinderen, bijvoorbeeld in de vorm van extra opvang. Maar in de praktijk zien we dat een jeugdzorgwerker veel moeite moet doen voordat dit gebeurt. Uiteindelijk lukt het wel vaak om een kind één of twee ochtenden naar een opvang of school te krijgen. Alleen moeten de ouders dan wel meewerken. Wanneer ouders niet willen dat hun kind naar opvang gaat, moeten er pittige gesprekken gevoerd worden.

Is er uiteindelijk genoeg zorg beschikbaar?

Ja, alleen maak ik me wel zorgen over de groep kinderen waar in eerste instantie geen extra hulp voor beschikbaar is, omdat er gedacht wordt dat het niet nodig is. Je weet niet wat er zich afspeelt achter de voordeur. Wanneer een kind niet bij ons onder toezicht staat, en er is geen zicht vanuit school, dan is de situatie erg ongrijpbaar. 

Stel je zou in de Tweede Kamer terechtkomen. Welke problemen zou je aanpakken? 

Ik zou iets willen doen tegen de bureaucratie. Ik heb mijn hele leven bij verschillende instanties in de zorg gewerkt, en bureaucratie is een groot probleem. Veel bureaucratie wordt opgelegd door de instanties zelf, maar ook veel door de gemeentes. 

Wanneer er bijvoorbeeld een kind uit huis moet worden geplaatst, moet een jeugdzorgwerker de hele dag op zoek naar een goede instantie voor het kind. Wanneer er vijf organisaties eventueel plek zouden kunnen hebben voor een kind, moeten er vijf verschillende formulieren worden ingevuld. Hier is een jeugdzorgwerker zo weer een dag mee bezig terwijl die tijd ook aan het kind besteed kan worden. 

Dus door de bureaucratie blijft er te weinig tijd over voor het kind?

Ja, de jeugdzorgwerkers zijn nu veel tijd kwijt aan het invullen van dossiers en organisatie. Ik vind het belangrijker dat er meer tijd is voor het bezoeken van een kind. Daarnaast zie ik ook dat er zo ontzettend veel verschillende organisaties zijn die allemaal een klein onderdeel binnen een gezin regelen. Dit is heel onoverzichtelijk voor de ouders en het kind. Er moet te veel overlegd worden tussen verschillende organisaties, en ook dit kost tijd. Er is op dit moment veel versnippering in de zorg en we zijn toe aan het bundelen van kracht en kennis. 

Je motto is: iedereen verdient een tweede kans

Ja absoluut. Ik ben zelf als vluchteling met een rugzakje met mijn ouders naar Nederland gekomen. We hebben als gezin een achterstand in Nederland kunnen inhalen, en dat is heel belangrijk voor mij geweest. In Nederland zie ik veel mensen die bepaalde kansen niet hebben gehad. Iedereen moet dezelfde kans krijgen. Als je een opleiding wil volgen, al is het op je 50e, dan moet dit mogelijk zijn. Onze samenleving is gericht op het zelf betalen van onderwijs, maar dat is niet voor iedereen mogelijk. Ik stel dan de vraag: wat is nu goedkoper, mensen aan de zijlijn zetten, of geld investeren in iemand zodat diegene een opleiding kan volgen, en daarna goed kan functioneren in de maatschappij? Ik denk dat het belangrijk is dat iedereen een opleiding kan volgen en zie Zweden als een mooi voorbeeld. Daar zijn bijna alle opleidingen gratis, voor iedereen. Alle mensen moeten een kans krijgen om zich te ontwikkelen. 

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: