Column & Opinie

Frietgrens

Mijn vriend vraagt wat ik wil eten. Ik zeg ‘friet’ en hij bestelt patat. Hij kijkt er een beetje bezorgd bij. Het is al een paar dagen onrustig in Nederland, maar in Groningen is er nog vrij weinig te merken van de rellen die de grotere steden in ons land treffen. Terwijl de dag vordert, komt er een plaatje voorbij in een whatsappgroep dat uitlegt dat dit verschil aan de patat/frietgrens ligt. In de zuidelijkere gedeelten van het land wordt er gereld én zeggen ze friet. In het noorden zeggen ze patat en doen ze dat niet. Geen speld tussen te krijgen.

Later die avond, als het al uren donker is, valt het me ineens op dat het buiten lichter lijkt te worden. Ik trek een sprintje naar de voordeur, de kat onder de arm. Die heeft namelijk nog nooit sneeuw gezien. Het liefst zou ik meteen naar buiten rennen, maar mijn vriend houdt me tegen. ‘Doe nou niet,’ zegt hij ‘het is al avondklok’. Even staar ik hem verbijsterd aan.

Hij heeft gelijk, het is verboden om naar buiten te gaan. Ik plof neer op de trap. Ik overweeg nog even om toch naar buiten te gaan, maar eigenlijk ben ik niet rebels genoeg. De kat is al lang weer teruggerend naar de kamer. Ongeïnteresseerd wezen. Wat nu? Gedachteloos pak ik mijn telefoon en maak een paar verplichte ‘kijk het sneeuwt!’-foto’s.

Ik stuur ze naar de familie, als teken van leven. ‘Mooi, tot je er door moet.’ stuurt mijn moeder terug. Mocht ik er maar doorheen, mopper ik hardop. Ik ga op zoek naar medeslachtoffers van de avondklok op social media. Die heb ik al snel gevonden. Waar mijn tijdlijn eerder vandaag vooral uit veel filmpjes van vuurtjes, geweld en vernieling bestond (eigen schuld, ik volg teveel nieuwsaccounts op social media), wordt dit in een rap tempo vervangen door beelden van de koude witte deken van sneeuw die over Groningen neerdaalt.

Enig intiatief dat er ’s middags op social media nog leek te sluimeren om ook in Groningen te gaan rellen is blijkbaar afgekoeld door de grote zachte vlokken. Een video van een jongen die ‘Hou vol’ schrijft in de sneeuw, wordt volop gedeeld. Ik loop terug naar onze studentenkamer en besluit morgen voor dag en dauw op te staan.

‘De sneeuw is alweer weg’ deelt mijn vriend vrolijk mee als ik de volgende ochtend wakker word. “Maar je mag wel weer naar buiten.” Uit protest trek ik de deken over mijn hoofd. Ik wilde gisteren naar buiten, toen er nog sneeuw lag.

Op mijn telefoon zie ik geruchten van rellen in Groningen op woensdag en vrijdag. Misschien zijn er toch meer frietzeggers hier dan gedacht. Zouden ze het niet al zat zijn? Het lijkt me namelijk vrij vermoeiend, de hele tijd rennen en tegen dingen aanschoppen die je niet aanstaan. Of gewoon toevallig in de weg staan.

Ik kan alle (potentiële) relschoppers mijn vorm van protest aanraden: blijf gewoon wat langer liggen in bed. Of beter nog: kruip vroeg onder de wol. Het liefst voor 21:00. Dan spreken we af dat we weer vreedzaam gaan demonstreren als we een goede reden hebben en het veilig kan.

Maar goed, ik ben ook maar gewoon een frietzegger die in het Noorden woont.

1 reactie

Laat een reactie achter op Jacques van Loon Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: